hushsiz

sft. 1. Hushidan ketgan, hushini yoʻqotgan; behush.

Ertasiga Rahmatillani qoʻli singan, boshi yorilgan va hushsiz holatda maktab yonidagi bir chuqurlikdan topib, kasalxonaga joʻnatishdi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari

Tun boʻyi hushsiz yotdi. Tongga yaqin arang koʻzini ochdi. — J. Abdullaxonov, Oriyat

2. Es-hushi joyida emas, xayoli parishon; behush, parishonxotir.

Anvar mehmonxonaga kirib keluvchi Sultonalidan ham ibo qilmay, goʻyo hushsiz kabi, boshini ikki qoʻli orasiga olib, sandal ustiga engashdi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon

Muhammad Jamol mahbubasidan ayrilib, telbalarday essiz, hushsiz qoldi. — Oybek, Nur qidirib