ҳу

айн. Ҳов И.

Ҳу, қорайиб кўринган нима? Ҳу, дарёда чўмилганларимиз эсингда борми? Ҳу анави кунги гап нима бўлди?

Ҳу ана у ерга идора, клуб тушади. Мана бу тўқайнинг ўрни боғ бўлади. А. — Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

Ҳу бир вақтда юборган ҳикоям энди чиқибди. А. — Қаҳҳор, Сароб

унд. с. Қарғиш, сўкиш ифодаловчи сўз-иборалар билан бирга қўлланиб, кучли қаҳр, ғазаб, нафрат ҳис-туйғусини билдиради.

Ҳу, ер юцин сени!

Девор устида турган ўн икки ёшлардаги бир қиз девордан кесак кўчириб олиб, мулла Норқўзига ўқталди: — Ҳу, ўл, турқинг қурсин! — А. Қаҳҳор, Майиз емаган хотин

унд. с. дин. Илоҳий кучга ёрдам сўраб мурожаат қилганда айтиладиган нидо.

Ҳасан ҳақ! деб, ҳу! деди, Ғиркўк отини чу деди. — Равшан

Бу мудҳиш, машъум базмга ҳалиги ялмоғиз фолбиннинг хаста овоз билан вайсаши қўшилди: — Ё султон! Ё чилтан! Ҳу, ҳу, ҳу! — Ойбек, Танланган асарлар

тақл. с. Қумри, ғуррак каби қушларнинг сайрашидаги товушни билдиради.

Мусича, ғурраклар ғуруллаб, ҳу тортиб боққа оройиш бериб, нағмасозлик бир муносиб ярашиб турибди. — Равшан

Венгрия