hovliqmoq

fl. 1. Shoshib-pishib, shoshma-shosharlik, shoshqaloqlik bilan harakat qilmoq, ish tutmoq.

Hovliqib gapirmoq. Hovliqib tashqariga chiqib ketdi. Hovliqmay sekin kelaver.

[Elmurod]

Jilgʻadan jilgʻaga parillab uchgan kakliklarga oʻq uzar, kaklik gandiraklab tushgan yerga qoqila-qoqila, hovliqib yugurar edi. — P. Tursun, Oʻqituvchi

Barzangi zingʻillab arava yoniga bordi-yu, boyagidan beshbattar hovliqib qaytib keldi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik

Kishi yoshlikda koʻp hovliqadi, xato qilganini bilmay qoladi. — P. Qodirov, Uch ildiz

2. Bezovta, hayajonli holatga tushmoq, shunday holatda boʻlmoq.

U vazmin, har qanday sharoitda ham oʻzini tutib turadi, uncha-munchaga hovliqib ketmaydi. — Mirmuhsin,Surat

— Nima qildi opamga, ayajon, bundoq tushuntirib aytsangiz-chi, axir! — dedi hovliqib. — K. Yashin, Hamza

Hovliqqanimdan halloslab, oʻpkam tiqilib qolgan ekan, buvim jon holatda divandan turib ketdi. — H. Nazir, Yonar daryo