ҳовлиқма

сфт. 1. Иш-ҳаракатда ўйламасдан, ўта шошма-шошарлик қиладиган, ҳовлиқаверадиган.

Мирсаид аканинг ўғли енгил табиат, ҳовлиқма, асабий бир йигит эди. — М. Осим, Аждодларимиз қиссаси

Шу ишнинг шундай бўлишига ҳам Бўтанинг ўзи айбли, ўлгудек ҳовлиқма. — С. Аҳмад, Ҳукм

2. Иш-фаолиятда, муомалада ўзини қўлга ололмайдиган, ўзича пала-партиш иш тутадиган.

Биласизлар, жамоатчи бўлиб сайланса, боши осмонга етиб, ҳеч кимни писанд қилмайдиган ҳовлиқмалар бор. — П. Қодиров, Уч илдиз

Бу кун унинг [Ёрматнинг] бошида янги, лекин беўхшов дўппи. Амалга минган ҳовлиқма одамдек бурнини кўтарган, юзи маънисиз жиддий ва мағрур. — Ойбек, Танланган асарлар