hovliqma

sft. 1. Ish-harakatda oʻylamasdan, oʻta shoshma-shosharlik qiladigan, hovliqaveradigan.

Mirsaid akaning oʻgʻli yengil tabiat, hovliqma, asabiy bir yigit edi. — M. Osim, Ajdodlarimiz qissasi

Shu ishning shunday boʻlishiga ham Boʻtaning oʻzi aybli, oʻlgudek hovliqma. — S. Ahmad, Hukm

2. Ish-faoliyatda, muomalada oʻzini qoʻlga ololmaydigan, oʻzicha pala-partish ish tutadigan.

Bilasizlar, jamoatchi boʻlib saylansa, boshi osmonga yetib, hech kimni pisand qilmaydigan hovliqmalar bor. — P. Qodirov, Uch ildiz

Bu kun uning [Yormatning] boshida yangi, lekin beoʻxshov doʻppi. Amalga mingan hovliqma odamdek burnini koʻtargan, yuzi maʼnisiz jiddiy va magʻrur. — Oybek, Tanlangan asarlar