hiqillamoq

fl. 1. Hiq-hiq etgan ovoz chiqarmoq.

Hiqillab yigʻlamoq.

Nurxon hiqillab, koʻzlarini arta boshladi. — O. Yoqubov, Larza

Nizomjon koʻp gapirmoqchi edi, oʻpkasi toʻlib, gapi tomogʻidan chiqmay, hiqillab qoldi. — S. Ahmad, Ufq

U hiqichoq tutgan kabi hiqillab, yutina-yutina tashqariga chiqdi. — Sh. Xolmirzayev, Toʻlqinlar

2. Yetishish, erishish talabida boʻlmoq, shu maqsadda qattiq zorlanmoq.

Men shaharni hech koʻrgan emas edim. Shuning uchun, onam qayoqqa borsa, shu yoqqa ketidan ergashib, hiqillab borardim. — Oydin, Doʻndiqdan ham yosh ekan

Qumriniso oʻlgur Burushgan, tirishgan basharamizni koʻrgani kim hiqillab turgan ekan, deb qochib ketdi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari

1. hıq-hıq dep ses shıǵarıw

2. soranıw, zarlanıw