ҳиқилламоқ

фл. 1. Ҳиқ-ҳиқ этган овоз чиқармоқ.

Ҳиқиллаб йиғламоқ.

Нурхон ҳиқиллаб, кўзларини арта бошлади. — О. Ёқубов, Ларза

Низомжон кўп гапирмоқчи эди, ўпкаси тўлиб, гапи томоғидан чиқмай, ҳиқиллаб қолди. — С. Аҳмад, Уфқ

У ҳиқичоқ тутган каби ҳиқиллаб, ютина-ютина ташқарига чиқди. — Ш. Холмирзаев, Тўлқинлар

2. Етишиш, эришиш талабида бўлмоқ, шу мақсадда қаттиқ зорланмоқ.

Мен шаҳарни ҳеч кўрган эмас эдим. Шунинг учун, онам қаёққа борса, шу ёққа кетидан эргашиб, ҳиқиллаб борардим. — Ойдин, Дўндиқдан ҳам ёш экан

Қумринисо ўлгур Бурушган, тиришган башарамизни кўргани ким ҳиқиллаб турган экан, деб қочиб кетди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

1. hıq-hıq dep ses shıǵarıw

2. soranıw, zarlanıw