ҳаромзода

от 1. айн. Ҳароми.

— Қоч, ҳаромзода! — деб Султонга таҳдид қиларди Бўронбек. — Ҳ. Ғулом, Машъал

[Қутидорнинг] Кўз ўнглари қоронғиланиб, бир неча вақт серрайганча қолди. Яна яхшиликни билмаган ҳаромзода! деб қўйди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

тузингни ичиб, тузлуғингга тупураман, дегин Ҳаромзодаларнинг ёʻлига тушдингми? — Ойбек, Танланган асарлар

2. кўчма кам қўлл. Ўз жинси, зотидан бўлмаган; бегона (нарсалар ҳақида).

Тошойнанинг олдига ўтириб олиб, мўйчинак билан соқол-мўйловининг ҳаромзода тукларини юлди. — Шуҳрат, Жаннат қидирганлар

Баъзи жойларни баланд бўйли ғумайлар босиб, ҳалиги ҳаромзодаларни ҳам кўриб бўлмайди. — А. Қодирий, Обид кетмон