haqir

sft. 1. Hech kim izzat-hurmat qilmaydigan; qadrsiz, xoʻrlangan.

Siz kabi ulugʻ odam mendek faqir va haqir musofirni mamnunlik bilan kutib olgani uchun boshim osmonga yetdi. — M. Osim, Ibn Sino qissasi

Gʻulomjon haqir ota yonida koʻz yoshlarini yum-yum toʻkib turgan baxtsiz bolalarning yalangʻoch, ozgʻin badaniga qarab, yuragi ezildi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha.

2. koʻchma Oʻzini hammadan past oladigan, kamtar banda.

Haqiringiz xizmatga tayyor.

1. biyshara, qorlanǵan, qádirsiz

2. awıs. kishipeyil