halqum

ot 1. anat. Ogʻiz boʻshligʻini qiziloʻngach bilan tutashtiradigan hazm yoʻlining boshlangʻich, oldingi qismi.

Mastonbibi hoʻplagan choyni halqumidan oʻtkazolmadi. — S. Ahmad, Qadrdon dalalar

Goh Ergash, goh Odil halqumigacha suvga yotib, qoʻl sigʻadigan har bir teshikni tintishadi. — H. Ahmar, Kim haq?

Gʻazabidan halqumiga kelib tiqilgan tupugini zoʻrgʻa-zoʻrgʻa yutdi-da, yana qadamiga qamchi bosdi. — H. Shams, Dushman

2. koʻchma Otadigan qurolning ichi, ogʻzi; ogʻiz.

Qaysi bir ona farzandi koʻksini zambarakning olovli halqumiga tutib beradi? — S. Ahmad, Oydin kechalar