ҳалпилламоқ

фл. 1. Кенглигидан киши қаддига салқи келиб, осилиб турмоқ (кийим ҳақида).

Ҳар қадамда дастурхон, қанор-қопдай ҳалпиллаган кўк кўйлаги шох-шаббаларга илинавериб безор қилди. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар

Устида отасининг чопони ҳалпиллаб турарди. — М. Осим, Ибн Сино қиссаси

2. Лапанглаб югурмоқ, елмоқ; селкилламоқ.

Арслонқул ҳовлиқиб, ҳалпиллаб, уйга қайтди. — Ойбек, Навоий

Уйдан боланинг бўғиқ чинқириғи эшитилиб, хотин ҳалпиллаганича уйга югурди. — С. Абдулла, Обрўйим тўкилади