ҳаловат

от 1. Тинч, озорсиз, беташвиш ҳолатда уйғонадиган, юзага келадиган ҳис-туйғу; ором, роҳат.

Ғазал ёзишдан мақсад жонга роҳат ва дилга ҳаловат келтиришдир. — М. Шайхзода, Ғазал мулкининг султони

Ким ҳам айтганди, ўртада фарзанд бўлмаса, турмушда ҳаловат ҳам бўлмайди, деб. — Д. Нурий, Осмон устуни

Зирапча кирса ҳам, тиш оғриса ҳам, ҳаловат ёʻқолади. — Фан ва турмуш

2. Тинч, осойишта ҳолат.

Шу сокин кечанинг ҳаловатини бузиб, бировларнинг уйи-да — қўрғонида ўрмалашиб юрган бу йигит ким экан-а? — Ғ. Ғулом, Соялар

Жаббор полвон полга жой солиб ётди. У тинчиб, кўз юмди-ю, Жуман ухлай олмади. Негадир ҳаловати қочган эди. — А. Мухтор, Туғилиш

Фақат Юлдузхонни кўрдим-у, ҳаловатимни ёʻқотдим, юрагимга худди чўғ тушгандай. — Р. Файзий, Чўлга баҳор келди

3. Бирор нарсанинг бошқасига нисбатан “ҳеч гап эмас“, “чидаса бўладиган“, буниси ҳолва экани маъносини билдиради.

Буниси ҳаловат

Қор ҳам ҳаловат экан, эртасидан бошлаб қаттиқ қорасовуқ бошланди — Мирмуҳсин, Меъмор