ҳаҳаламоқ

фл. 1. Ҳайвонларни юргизиш, тезлатиш учун “ҳа“, ҳа деган овоз чиқармоқ, бақирмоқ.

Мўрдак арава яна тепаликка кўтарилди; аравакаш билан навкарлар ҳаҳалаб, отга қамчи уришди. — Мирмуҳсин, Чўри

2. Худди шундай ва шунга яқин товушлар билан бирон ишга рағбатлантирмоқ, далда бермоқ.

Улар [колхозчилар] тўғонларнинг тахта ва қозиқларини ёʻниб, михлаб, сим ўраб маҳкамлашар экан, уларга бетиним Бобоқул ота ва бақироқ Полвон оталар ҳаҳалаб кўмаклашмоқдалар. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар

1. haywanlardı aydaw, há-pá dew

2. ruwxlandırıw