гупурмоқ

фл. 1. айн. Кўпирмоқ. Сув гупуриб оқмоқда.

2. кўчма Жўшмоқ, жўш урмоқ; қайнаб тошмоқ; ҳовлиқмоқ.

Жамол, Мунаввар тутқазган бир қучоқ ранго-ранг атиргулни кўз олдига келтириб, ичидан қувончи гупурди. — С. Анорбоев, Меҳр

Қалбида қувонч гупуриб, худди ўғлини қучгандаги каби энтикди. — Ш. Холмирзаев, Оғир тош кўчса