gung

1. Soʻzlash qobiliyatidan mahrum boʻlgan; tilsiz, soqov, gungalak.

Gung odam.

Tegirmonga bugʻdoy soldim, Kam ekanin bilmadim, Shu kishiga lapar soldim, Gung ekanin bilmadim. — Oq olma, qizil olma

Gung darvesh qabr tepasida oʻtirib, uzoq tilovat qildi. — O. Yoqubov, Koʻhna dunyo

2. koʻchma. Soʻzlash, gapirish huquqidan mahrum boʻlgan; tilsiz, erksiz.

Podsho xizmatidagi inson gung va shol boʻlishi kerak ekan. — Oybek, Navoiy

Atrof yolgʻon bilan toʻlganda, Ichga yutib titroq, nolani, Kattalar gung boʻlib qolganda, Qutla chin soʻz aytgan bolani. — X. Davron, Tungi bogʻlar