гунг

1. Сўзлаш қобилиятидан маҳрум бўлган; тилсиз, соқов, гунгалак.

Гунг одам.

Тегирмонга буғдой солдим, Кам эканин билмадим, Шу кишига лапар солдим, Гунг эканин билмадим. — Оқ олма, қизил олма

Гунг дарвеш қабр тепасида ўтириб, узоқ тиловат қилди. — О. Ёқубов, Кўҳна дунё

2. кўчма. Сўзлаш, гапириш ҳуқуқидан маҳрум бўлган; тилсиз, эрксиз.

Подшо хизматидаги инсон гунг ва шол бўлиши керак экан. — Ойбек, Навоий

Атроф ёлғон билан тўлганда, Ичга ютиб титроқ, нолани, Катталар гунг бўлиб қолганда, Қутла чин сўз айтган болани. — Х. Даврон, Тунги боғлар