гумроҳ

сфт. 1. кт. Ёʻлдан озган, адашган; янглишган.

[Навоий:] Деди: қайдин сен, эй мажнуни гумроҳ! — Уйғун ваи. Султон, Алишер Навоий

Ҳозир пир ўзларини эмас, сизларни ўйлайдилар, тонг саҳарларда жойнамозга тиз чўкиб, ҳақ ёʻлдан адашган гумроҳ бандаларингга ғазаб қилма, деб худога сиғинадилар. — С. Аҳмад, Ҳукм

2. Шундай шахсга нисбатли койиш, ҳақорат.

— Сен гумроҳ, она сути кўр қилгур, адашиб, улоқиб келиб, яна инсофдан дам урасан-а! — деди Жўра. — Ҳ. Назир, Онайизор

Вой гумроҳ, танимайсанми ҳали! — Ойбек, Навоий

3. Ўқимаган, илмсиз, оми.

— Мен бўлсам, тамом гумроҳман, на ўқишни биламан, на ёзишни. Омилигимча қолганман, — деди ўксиниб — Унсин. Ойбек, Улуғ ёʻл