Гражданская поэзия

Инсоннинг озод ва эркин яшашини, ватаннинг улуғворлиги ва дахлсизлигини тараннум этувчи лирик шеърлар. А. Н. Радишчев, А. С. Пушкин, М. Ю. Лермонтов, Н. А. Некрасов ҳамда рус совет шоирлари гражданлик поезиясининг ажойиб намуналарини яратдилар. Бундай поезия ҳар бир халқ адабиётидан муҳим ўрин олган. Кўп асрлик ўзбек адабиётида гражданлик поезиясининг нодир намуналарини учратамиз. Навоий, Бобир, Муқимий, Фурқат ғазалларида, ўзбек совет адабиётининг Ҳамза, Ойбек, Ҳамид Олимжон, Ғафур Ғулом, Мақсуд Шайхзода, Уйғун, Ҳамид Ғулом, Туроб Тўла, Мирмуҳсин, Эркин Воҳидов, Абдулла Орипов каби намояндалари ижодида гражданлик поезияси салмоқли ўрин эгаллайди., гражданлик поезияси

Толеим шулким, ватанда бир гулистон танладим, Бахтни топган эл билан жондош бўлиб отдим одим; Ёʻлдан озганларга ҳеч бир бўлмадим мен қайғудош, Шул сабабданким, менинг бағримда жой олмиш қуёш, Шул сабабданким, ватанда бўлмадим илҳоми хор, Шул сабабдан менга ётдир бахт талоқ этган диёр. — Ҳамид Олимжон