gʻoziy

ot esk. din. Gʻazotda, muqaddas urushda qatnashuvchi, oʻz eʼtiqodi yoʻlida jang qiluvchi.

Bu muqaddas jangda oʻlgan — shahid, oʻldirgan — gʻoziy. — N. Safarov, Sharq tongi

— Tirik boʻlsalar, gʻoziy boʻlib kelarlar, agar tangrining buyrugʻi bilan ajallari yetgan boʻlsa, shahid boʻlarlar; soʻramoq nega kerak? — deb sovuqqonlik bilan javob berdi otliq. — S. Ayniy, Qullar

din. muqaddes urısta qatnasıwshı, óz isenimi jolında gúresiwshi.