гўшт
goʻshtгўшт
от 1. Тирик организмнинг мушак тўқималари; эт.
Томирларда қон қайнаб, кўзларда ўт чақнарди, мушак гўштлари пўлатдай қотиб кетган эди. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли
2. Сўйилган жонивор танасининг овқат сифатида истеъмол қилинадиган қисми; эт.
Кўй гўшти. Товуқ гўшти. Қовурилган гўшт. Аҳмад Танбал чинни лагандаги гўштга энди қўл узатганда, эшик секин очилди. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар
3. Баъзи бир меваларнинг ейиладиган қисми, эти.
- Бир-бирининг гўштини емоқ Доим бир-бири билан уришмоқ, жиққамушт бўлмоқ. Бир қоп гўшт Қўлидан ҳеч нарса келмайдиган, ландавур одам ҳақида. Рўзибой деганимиз бир қоп гўшт бўлди-қолди. Гулдаста. Гўштингни ейман Дўқ, пўписа маъносидаги ибора. Ейман дейди гўш(т)ини, Қайрайди кал тишини. — Равшан
- Гўштини бир бурдадан қилмоқ Роса урмоқ, калтакламоқ, саваламоқ. — Кўп енгиллик қилиб ҳингиллай берманглар! Отанг кўриб қолгудек бўлса, сени ҳам, мени ҳам гўштимизни бир бурдадан қилади,— деб то эшикдан чиқиб кетгунча жавраб қоладилар. — Ойдин, Бечора
- Номаъқул бузоқнинг гўштини емоқ 1. Хато қилмоқ, адашмоқ; — Номаъқул бузоқнинг гўштини бир едик-да,— дейди Берди татар. — А. Қодирий, Обид кетмон— Ҳол сўр, аммо ҳамённи ҳам сўр, ука! Биласан-ку аҳволимизни, қип-қизил гўштмиз,— деди Умарали. — Ойбек, Улуғ ёʻл