ғўрилламоқ

фл. 1. Шиддат билан елмоқ, елиб кирмоқ.

Хонанинг ҳавоси яхши алмашиб турадиган бўлиши, аммо ундан шамол ғўриллаб ўтиб турмаслиги лозим. — Газетадан

2. айн. Дўрилламоқ.

Норматовнинг қисташи билан Али тириш дуторни олиб, реза куйларга тушди ва ўзининг ғўриллаган ёқимсиз товуши билан пойма-пой яллаларни бир қатордан айтиб чиқди. — Ғайратий, Менинг ёшлигим