ғўнғилламоқ
gʻoʻngʻillamoqғўнғилламоқ
фл. 1. Ғўнг-ғўнг деган товуш чиқармоқ.
Қовоғари секин ғўнғиллаб учиб ўтди. — П. Қодиров, Эрк
Қоронғилик ичидан кеча қўнғизи ғўнғиллаб учиб, ўзини чироққа урди. — Ойбек, Танланган асарлар
2. кўчма Тушуниб бўлмайдиган тарзда сўзламоқ, пўнғилламоқ, дўнғилламоқ.
Палмон, худди ўлаётган кучукка ачиниб гапиргандай, ўзича ғўнғиллар эди. — А. Мухтор, Қорақалпоқ қиссаси
Аҳмад Ҳусайнни мудроқ босганда, тақводор ота ғўнғиллаб, қуръон ўқишга киришди. — Ойбек, Нур қидириб