gʻoʻngʻillamoq

fl. 1. Gʻoʻng-gʻoʻng degan tovush chiqarmoq.

Qovogʻari sekin gʻoʻngʻillab uchib oʻtdi. — P. Qodirov, Erk

Qorongʻilik ichidan kecha qoʻngʻizi gʻoʻngʻillab uchib, oʻzini chiroqqa urdi. — Oybek, Tanlangan asarlar

2. koʻchma Tushunib boʻlmaydigan tarzda soʻzlamoq, poʻngʻillamoq, doʻngʻillamoq.

Palmon, xuddi oʻlayotgan kuchukka achinib gapirganday, oʻzicha gʻoʻngʻillar edi. — A. Muxtor, Qoraqalpoq qissasi

Ahmad Husaynni mudroq bosganda, taqvodor ota gʻoʻngʻillab, qurʼon oʻqishga kirishdi. — Oybek, Nur qidirib