gʻir gʻir

1. s. takr. s. Gʻir ◆

Gʻir-gʻir qilib lenta uzildi. Gʻir-gʻir shabada.

— Mening otam boʻlsa dugchi, qashshoqki, u yogʻi yoʻq. Sahardan shomga qadar jomeda gʻir-gʻir dug tortadi, — dedi Zumrad Gulasalga. — Oybek, Ulugʻ yoʻl

Qirlarda hali mol ogʻzi tegmagan oʻsiq oʻtlar gʻir-gʻir esgan shamolda beshikday tebranadi. — S. Anorboyev, Oqsoy

2. Tez-tez, gʻir etib, gʻizillab.

Katta koʻchadan yengil mashinalar, tramvaylar gʻir-gʻir oʻtib turibdi. — S. Akbarov, Otaning xayollari

Gʻira-shira tongda qishloqda qizgʻin harakat boshlanib ketdi Mashinalar, temir bochkalar va qop-kajov ortilgan avtomobil, aravalar gʻir-gʻir oʻtmoqda. — H. Nazir, Soʻnmas chaqmoqlar

1. Narsaning tez aylanishi yoki tez harakat qilishidan hosil boʻladigan tovush haqida.FIR FIR

2. Tez-tez, gʻir etib, gʻizillab.

1. ǵır-ǵır, zır-zır, pır-pır

2. tez-tez, zırıldap, zır etip