gʻiq
ғиқgʻiq
taql. s. 1. Tomoqqa biror narsa tiqilganda, boʻgʻilganda, nafas olish qiyin boʻlganda hosil boʻladigan tovushni bildiradi.
Bemor oʻqtin-oʻqtin gʻiq etgan tovush chiqardi.
2. ayn. Gʻiyt.
Eshik gʻiq etib ochildi. Mashina gʻiq etib toʻxtadi.
- Gʻiq etmaslik (yoki demaslik) 1. Biror ovoz chiqarmaslik, indamaslik. Ayvon toʻla xotin, hammasi oq doka roʻmolni bir yuziga tushirib, gʻiq etmay oʻtirishibdi. — A. Muxtor, Opa-singillar;Hozir ham ich-ichidan norozilik bosib kelganiga qaramay, gʻiq eta olmadi. — M. Mansurov, Yombi
GʻIQ
1. elik. ǵıq
2. q. gʻiyt