ғижинмоқ

фл. Аччиғи келиб, жаҳли чиқиб, қиёфаси шунга мос ҳолда ўзгармоқ (масалан, юзи бурушмоқ).

Тишларини бир-бирига босиб, қаттиқ оғриққа дучор бўлган кишидек ғижинди, қисиқ лабларидан пушаймонликни ифодаловчи инграш чиқди. — Шуҳрат, Шинелли йиллар

Раҳим муштлар зарбини тузуккина сезган бўлса-да, аламини ичига ютди, тишларини қирсиллатди, ғижинди. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар

Эрининг вағиллашидан ажабланиб югуриб чиққан Майсахон ҳам иккала биродарнинг бир-бирига ғижиниб турганини кўриб, ҳайкалдек қотиб қолди. — А. Муҳиддин, Инсон қалби оташ