ғижилламоқ

фл. 1. с. т. Ғижирламоқ.

Ғижиллайдиган каравот.

[Давлатёр] Билинар-билинмас ҳуштак чалди. Гўё унинг ҳуштагига дарвозанинг бир қаноти сезилар-сезилмас ғижиллабгина бир одам сиғарлик очилди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Намиққан эшик ғижиллаб очилди. — Ш. Холмирзаев, Тўлқинлар

Танча ёнида чўмилтирилган бола эртасига ўпкаси ғижиллаб, ғингшиб чиқди. — Мирмуҳсин, Жаҳолат панжаси

2. с. т. Кўпайиб, ғиж-ғиж бўлиб кетмоқ, тўлиб-тошмоқ.

Қараса, бир кичкина бозор экан, одам ғижиллаб ётибди. — Равшан