гавда

от 1. Инсон ёки ҳайвон танасининг умумий кўриниши; жусса, қад.

Жўрабой отанинг узун қотма гавдаси қоронғида кўздан ғойиб бўлди. — Ҳ. Ғулом, Машъал

Қиз семиз гавдасига ярашмаган эпчиллик билан лип этиб олдинга ўтди. — С. Сиёев, Ёруғлик

2. Тан, тана (вужуд билан жон қарама-қарши қуйилганда).

Ёʻқ, юрди эмас, оёқларини ихтиёрига қарши судради. Лекин жони қолиб, қуруқ гавдаси кетар эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

3. Жонсиз тана, мурда, жасад.

Дарвозадан ўн одим нарида боши танидан узилган уч кишининг гавдасига ёʻлиқдилар. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

4. Бирор нарсанинг борлиғи, танаси, кўриниши.

Ҳовли ўртасида чирик гавдаси ўрадай ўпирилган қари баҳайбат тол. — Ойбек, Танланган асарлар

Мудҳиш бўлиб кўринар Тунда тоғлар гавдаси. — Ғайратий