гапдон

сфт. 1. Гапга уста, чечан; топиб гапирадиган, тили бурро.

Ҳайдар азалдан гапдон бўлса ҳам, шу чоғ, шу ерда ҳаяжондан соқов эди. — И. Раҳим, Ихлос

2. салб. Маҳмадона, ўйламасдан гапирадиган.

Тупугини эплолмаган одам экан десам, гапдон чиқиб қолди-ку. Мана шундақалар кишининг сирини дўмбира қилиб чалади-да, эҳтиёт бўлиш керак. — А. Муҳиддин, Қитмир