фусун

от 1. эск. кт. Киши ёки нарсани ўзига жалб ва мафтун этувчи куч; жозиба, чирой.

Узун кўйлаги яшириб турган қадди-қомати, кўзлардаги фусун-у лаблардаги латофат ногаҳоний ҳасрат ниқобига ўралди. — Мирмуҳсин, Меъмор

2. Сеҳр, жоду; макр, ҳийла.

Зоти олийни ул бухоролик жодугарнинг фусунларидан қутқариб олмоқ керак — М. Осим, Ибн Сино қиссаси

1. shıray

2. sıyqır, hiyle