fusun

ot 1. esk. kt. Kishi yoki narsani oʻziga jalb va maftun etuvchi kuch; joziba, chiroy.

Uzun koʻylagi yashirib turgan qaddi-qomati, koʻzlardagi fusun-u lablardagi latofat nogahoniy hasrat niqobiga oʻraldi. — Mirmuhsin, Meʼmor

2. Sehr, jodu; makr, hiyla.

Zoti oliyni ul buxorolik jodugarning fusunlaridan qutqarib olmoq kerak — M. Osim, Ibn Sino qissasi

1. shıray

2. sıyqır, hiyle