Фельетон

Бадиий публицистик жанрлардан бири бўлиб, у вақтли матбуот билан узвий боғлиқликда яшайди. Қарийб бир ярим асрдан буён фелетон термини бир неча маъноларда қўлланиб келинади. Мазкур термин дастлаб 1800 йилда франсуз газеталарида ҳар хил мода, театр рекламалари ва эълонлари босиладиган махсус қўшимча варақаларга нисбатан қўлланилган. Кейинчалик бундай ахборотлар учун газеталар махсус жой (подвал) ажратдилар ва газетадаги ўша жой фелетон деб юритилди. Кейинчалик шу жойда эълон қилинган қизиқарли материалга нисбатан ҳам мазкур термин ишлатилди. Ниҳоят, фелетон махсус бадиий-публицистик мақолага нисбатан қўлланила бошлайди. Фелетон жанр сифатида ўзига хос хусусиятларга эга. У ҳамма вақт конкрет тарихий воқелик ёки шахслар, фактлар асосида яратилади. Фелетон ўз характерига кўра, ҳажвий-салбий ҳамда ижобий бўлиши мумкин. Ҳозирги кунда ҳажвий фелетон жуда кенг тарқалган бўлиб, уларда ҳаётимизда учраб турадиган нуқсонлар, иллатлар фош этилади. Ўзбек адабиётида А. Қодирий, А. Қаҳҳор, Ғ. Ғулом, С. Аҳмад каби ижодкор-журналистларнинг ажойиб фелетонлари мавжуд., фелетон