фаровон

сфт. 1. Ҳар жиҳатдан тўла-тўкис таъминланган, ҳамма нарсаси мўл-кўл; тўқ. Фаровон ҳаёт.

Яхши ишласак, ўз турмушимиз фаровон, юрт обод бўлади. — Ойбек, Олтин водийдан шабадалар

Аёл бор жойда меҳнат мазмунли, фарзандлар бахтиёр. Оила фаровон ва аҳил. — Саодат

2. Кўп миқдорда мавжуд бўладиган; мўл-кўл, сероб.

У томонларнинг [қишлоқнинг] биринчи ва фаровон меваси узум эди. — С. Айний, Эсдаликлар

Бу сирни кўриб, жа [жуда] бўлдим ҳайрон, Ҳай десам, келурми сўзлар фаровон. — Муродхон

3. кўчма Обод, яшнаган, бахтиёр.

Фаровон ҳаёт бу — гўзал турмуш, осуда, серфайз ҳаёт демакдир. — Газетадан

Фаровон қишлоқлар, обод шаҳарлар, Нур билан балқиган оппоқ саҳарлар. — Ж. Жабборов, Тоғлар садоси