фароғат
farogʻatфароғат
от 1. Киши ором оладиган ҳол, шароит; осойишталик, тинчлик; роҳат.
Фароғатда яшамоқ. Фароғат қилмоқ.
Уйда роҳати ёʻқнинг кўчада фароғати ёʻқ. — Мақол
Чол-кампир бундай фароғатга қандай етишди? Ҳалол меҳнат, ҳалол лафз туфайли эришди. — Муштум
Қанча фароғат, қанча тароват, қанча латофат ва қанча маъно бор эди бу кўз қарашларда. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат
2. Фароғат (хотин-қизлар исми).