фақир

сфт. 1. Моддий жиҳатдан ночор, камбағал, қашшоқ; муҳтож.

Фақир одам. Амирнинг ошидан фақирнинг мушти яхши. — Мақол

Бировнинг мол-дунёси ошиб-тошиб ёца-ю, фақирга кўз олайтирса, ҳақиқат борми ахир, эй фалак! — Ж. Шарипов, Хоразм

Жавоб ололмади ҳеч ким ҳам зотан: На султон, на гадо, на шоҳ, на фақир. — А. Орипов, Йиллар армони

2. эск . Биринчи шахс ўрнида ёки “мен“, биз олмошлари билан бирликда ишлатилиб, сўзловчининг камтарлик қилаётганини ифодалайди.

Табибий энтикди: — Фақирингиз виждоним буюрган гапни айтдим. — С. Сиёев, Ёруғлик

Фақир у зотнинг суҳбатларидан баҳраманд бўлган пайтларимни эсласам, юрагим эзилур! — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

Сиздек муҳтарам зот таклиф этади-ю, биздек фақир бош тортадими? — С. Сиёев, Аваз

3. кўчма Ночор, бечора, чорасиз.

Кичик, хароб, фақир бир уй. Кампир ва ёш бир хотин жўхори тозалар эди. — Ойбек, Нур қидириб

Фақир юрагим орқамга тортиб, пешонамни совуқ тер босди. — Фан ва турмуш