faqir

sft. 1. Moddiy jihatdan nochor, kambagʻal, qashshoq; muhtoj.

Faqir odam. Amirning oshidan faqirning mushti yaxshi. — Maqol

Birovning mol-dunyosi oshib-toshib yotsa-yu, faqirga koʻz olaytirsa, haqiqat bormi axir, ey falak! — J. Sharipov, Xorazm

Javob ololmadi hech kim ham zotan: Na sulton, na gado, na shoh, na faqir. — A. Oripov, Yillar armoni

2. esk . Birinchi shaxs oʻrnida yoki “men“, biz olmoshlari bilan birlikda ishlatilib, soʻzlovchining kamtarlik qilayotganini ifodalaydi.

Tabibiy entikdi: — Faqiringiz vijdonim buyurgan gapni aytdim. — S. Siyoyev, Yorugʻlik

Faqir u zotning suhbatlaridan bahramand boʻlgan paytlarimni eslasam, yuragim ezilur! — P. Qodirov, Yulduzli tunlar

Sizdek muhtaram zot taklif etadi-yu, bizdek faqir bosh tortadimi? — S. Siyoyev, Avaz

3. koʻchma Nochor, bechora, chorasiz.

Kichik, xarob, faqir bir uy. Kampir va yosh bir xotin joʻxori tozalar edi. — Oybek, Nur qidirib

Faqir yuragim orqamga tortib, peshonamni sovuq ter bosdi. — Fan va turmush