fano
фаноfano
ot 1. esk. kt. Yoʻq boʻlib ketish, oʻlish.
Garchi fano har kimsaga Azaliy bir qismatdir. — A. Oripov, Onajon
2. Oʻzidan va butun borliqdan kechib, ilohiyotga sigʻinish.
— Umrimni faqru fano yoʻliga bagʻishlamoq niyatidamen, — koʻzlaridagi hasratni uchqunlantirib gapirdi — Xaydar. Oybek, Navoiy
Dunyoning hoy-huyidan etak siltab, faqr va fano yoʻlini tutsinmi? — Oybek, Navoiy
- Fano boʻlmoq (yoki topmoq) Oʻlmoq, vafot qilmoq; yoʻq boʻlmoq. Yurt egasi endi fano boʻlibdi, Ul sababdan senday jallod kelibdi. — Shirin bilan ShakarVaqt, zamon oliy hakam, Bu kun fano topgay gʻazal. Gar gʻazal uzra quyoshdek Sochmasa yogʻdu zamon. — E. Vohidov, Muhabbatnoma