falon

1. gum. olm. Narsa, shaxs yoki voqea-hodisa, ular haqidagi biror xususiyat, belgini aniq bildiruvchi soʻzlar oʻrnida ishlatiladi.

Falon kishi. Falon narsa. Falon joy. Falon soʻm. Falon vaqt.

Falon vaqtda kelaman desa, tamom, kelmasdan qoʻymasdi. — Oʻ. Umarbekov, Charos

Falon hovlida boʻyi yetgan qiz bor, degan gapni eshitib, koʻzimiz oʻynar, lekin yuzini koʻrmasdik. — P. Tursun, Oʻqituvchi

2. Biror xususiyat yoki hodisaning, jarayonning miqdoran juda ortiqligini, yuqori darajada ekanligini bildiradi.

Eng yomoni — shaharda qovun yetishmayotgan ekan, bir tilimi falon pul emish. — X. Toʻxtaboyev, Shirin qovunlar mamlakati

— Siniqchiga oborishni oʻzim ham bilaman. U falon pul soʻraydi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik

Bozorda mushtumday joʻja falon pul. — Shuhrat, Jannat qidirganlar

3. Odob-axloqqa zid, aytish uyat hisoblangan soʻzlar oʻrnida qoʻllanadi.

Ona bilan qizni bir odamning falon qilishi shariat yuzasidan tuzuk emas. — S. Ayniy, Qullar

Kampir, agar shunga tegmasang — falon, deb ogʻziga soʻz oldi, meni uyidan haydab chiqardi. — Mushtum

такой-то, некий

pálen