фаҳм
fahmфаҳм
от Инсоннинг тушуниш, англаш, онгли сезиш қобилияти; идрок, фаросат; ақл.
Аждод-у боболарнинг фаҳмига балли: Илк деворни урганлар, кулба қурганлар. — М. Шайхзода.
Фаҳмини еб қўйган қай бир ногирон Демишки, кўр бўлсин буткул бу дунё. — А. Орипов, Йиллар армони.
- Фаҳм қилмоқ 1. Фикр юритмоқ, ўйламоқ, тушунмоқ. — Албатта, хўжайинники ноҳақ. Боласи билан ўралиб қолди, энди ишлай олмайди, деб ўйласа керак у. Мен шундай фаҳм қилдим, — куйиниб сўзлади — Ёʻлчи. Ойбек, Танланган асарлар
- Фаҳмига етмоқ (ёки бормоқ) Идрок этмоқ, англамоқ; фарқига бормоқ, тушунмоқ. Ҳа, майли, укажон, ҳали ёшсиз, кўп нарсанинг фаҳмига бормайсиз. — ГулдастаҲа, фақат табиблик қилолмайди. Ундан бўлак ҳамма нарсанинг фаҳмига етади. — Мирмуҳсин, Меъмор