эркаламоқ

фл. 1. Меҳр билан силаб-сийпамоқ, суймоқ.

— Ухла, ухла, айланай полвон боладан! — эркалаб боланинг бошини силади Ёʻлчи. — Ойбек, Танланган асарлар

Уни ёлғиз дадасигина эмас, бутун қишлоқ эркалар, ҳеч киши унга қаттиқ гапирмас эди. — С. Аҳмад, Уфқ

[Отабек) Ухлаб кетар экан, ўзини гоҳ қонга беланиб ётган ҳолда, гоҳ Кумушни эркалаб турган ҳолда кўрар эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

2. Кўнглига қараб, эрка қилиб ўстирмоқ; эрка, тантиқ қилиб юбормоқ.