эпчил

сфт. 1. Ишни тез ва уддабуронлик билан бажариш қобилиятига эга; уддабурон.

Бизда ҳушёр савдогарлар, эпчил бойлар бор, улар кўпаймоқда. — Ойбек, Танланган асарлар

Қорачадан келган, эпчил Маҳкамбой ака маслаҳат ошлари тепасида тургани учун, ҳар бир тўй ва маърака рисоладагидек ўтарди. — М. Осим, Тилсиз гувоҳ

2. Тез, чаққон ҳаракатли; шундай ҳаракат билан.

Эпчил бир йигит дарҳол киноаппаратини ғилофидан чиқариб, махсумни суратга ола бошлади. — Ҳ. Ғулом, Замин юлдузлари

Ҳамма Назир ота каби шиддаткор, Гўё овга чиққан эпчил, зўр бургут. — Р. Бобожон

Кейин эпчил ўрнидан туриб, электр устарада соқолини қиртишлади. — Ф. Мусажонов, Қалб амри

Ўктам чиройли саман отига эпчил минди. — Ойбек, Танланган асарлар