эҳсон

от 1. Хайрли, савобли иш, кори хайр; эзгулик.

Бахил эҳсондан қочар, хасис — меҳмондан (қочар). — Мақол

Ёғи ёʻқ, қаймоғи ёʻқ чойи қурсин, Хайри ёʻқ, эҳсони ёʻқ бойи қурсин. — Фолклор

2. дин. Худо ёʻлига бериладиган зиёфат, хайр-садақа, хайр-саховат, хайр-эҳсон, худойи.

Қошки ул хайри эҳсон бергувчи зотлар берадиган бир парча читларини миннациз, озорсиз берсалар. — К. Яшин, Ҳамза

Юзини сокол босиб кетган қаландар эҳсонни тезда кашкулга жойлаб узоқ дуо қилди. — А. Мухтор, Опа-сингиллар

3. Умуман, ҳадя, инъом.

Эҳсон бермоқ.

[Машшоқ] Отабекдан катта-катта эҳсонлар кўргани учун, вақтнинг кечлигига ҳам эътибор қилмай, кирган эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Ёзнинг эҳсони, олинглар, азиз меҳмонлар! — Ойбек, Улуғ ёʻл

4. Эҳсон (эркаклар исми).