эҳ

унд. с. 1. 1 Завқ-шавқни, қувончни, шодликни билдиради.

— Эҳ! — деб юборди Сангин ўз ўйидан ўзи завқланиб. — А. Мухтор, Туғилиш

Ям-яшил ўтов ичра ясаб бир ҳужра, Қўйсанг агар патефон. Эҳ роҳатижон. — Х. Салоҳ

2. Афсусланиш, ачиниш, ўкинч ёки пушаймонни билдиради.

Эҳ, бу дунёнинг иши-я! На хотин! На кулба! — Ш. Тошматов, Эрк қуши

Эҳ, аттанг, орзулар учди ҳавога. — Я. Қурбон, Меҳрим ва қаҳрим