дуркун

сфт. 1. Бўлиқ, тўла, гавдали.

Қирмизхон аввалгидан ҳам очилиб кетган қўша-қўша узукли қўллари дуркун кўксида қовуштирилган. — Н. Аминов, Қаҳқаҳа

Бозорқул Онабибини кўз олдига келтирди у анордек тиқмачоқ, дуркунгина, оташ. — А. Мухтор, Асарлар

Ҳозирги қўзилар дуркун, териси талабга жавоб беради. — Газетадан

2. Ўсиқ, ўсиб етилган.

Ғўзалар кўзни қувонтирадиган даражада дуркун эди. — Э. Усмонов, Ёлқин

Дуркун ўтларни хуш кўрувчи тоғ эчкилари юқорилаб кетишди. — Ёшлик

а big, plump, fat

1. iri, tolıq, gewdeli

2. ósik, ósip jetilgen