durkun

sft. 1. Boʻliq, toʻla, gavdali.

Qirmizxon avvalgidan ham ochilib ketgan qoʻsha-qoʻsha uzukli qoʻllari durkun koʻksida qovushtirilgan. — N. Aminov, Qahqaha

Bozorqul Onabibini koʻz oldiga keltirdi u anordek tiqmachoq, durkungina, otash. — A. Muxtor, Asarlar

Hozirgi qoʻzilar durkun, terisi talabga javob beradi. — Gazetadan

2. Oʻsiq, oʻsib yetilgan.

Gʻoʻzalar koʻzni quvontiradigan darajada durkun edi. — E. Usmonov, Yolqin

Durkun oʻtlarni xush koʻruvchi togʻ echkilari yuqorilab ketishdi. — Yoshlik

a big, plump, fat

1. iri, tolıq, gewdeli

2. ósik, ósip jetilgen