дудоқ

от 1. кт. 1 айн. лаб.

[Гулнор] Ёʻлчининг кучли, эркак нафасини, дудоқларида унинг бўсасининг жонли оловини бир лаҳза сезди. — Ойбек, Танланган асарлар

Севишганлар қўли бир-бирига чирмашди. Дудоқларда бўса чақнади. — Шуҳрат, Шинелли йиллар

Ярқираган ёноғингдан айланай, Гул баргидай дудоғингдан айланай. — Қўшиқлар

2. кўчма Оғиз; тил.

Шараф сизга, ёғар миллион дудоқдан кучли олқишлар. — Ғ, Ғулом

Алла айтган дудоқларда Она меҳри тошқин. Миртемир, — Асарлар

н lip

dodaq, láb, erin