дўзахи

сфт. 1. дин. Дўзахга тушишга лойиқ бўлган гуноҳ ишлар қилган шахс, дўзахга маҳкум.

[Имом:] Улар худонинг қаҳр-ғазабига учрайди, барчаси дўзахи, дер экан. — Носирова, Мен ўзбек қизиман

2. кўчма сўк.қарғ. Ёмон, бадфеъл кишига нисбатан қўлланади.

Ие, яхши таниймиз у кишини. — Бўлмаса, уста Баҳром ўша дўзахининг божаси бўлади. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

а дин. hellish, devil

dozaqı, dozaqqa ılayıq bolǵan

рел.рел. русчатот, кому угото-инглизчаreprobate, damned, aфрансузчаce qui va à l'enferарабчаأَهْلُ الْجَحِيمِ