dovul

ot Vayronlik keltiruvchi kuchli boʻron.

Dovul turdi. Dovulda qolmoq.

Sal oʻtmay osmon oqarib, atrof yorisha boshladi-yu, tungi qora dovulning qabih ishi butun dahshati bilan namoyon boʻldi. — O. Yoqubov, Diyonat

Yolgʻizlik qursin, yolgʻizga qorongʻi tunda shabada ham dovul boʻlib tuyular ekan. — I. Rahim, Ixlos

ot 1. esk. Ovchilar, toʻpchi qorovullar yoki harbiylar uchun moʻljallangan, teridan yoki poʻlatdan yasalgan maxsus nogʻora.

Dovul har vaqt mirshabning oʻzi yoki uning oʻrin-bosari shaharni aylanib yurganda chalinardi. — S. Ayniy, Doxunda

Urdi Hasan dovulni, Qat-tiq tortib ayilni. — Ravshan

Ahyon-ahyonda uzoqlardan dovul tovushi eshitiladi: tun posbonlari uyqudagi shaharni qoʻriqlab yuradilar. — M. Osim, Ajdodlarimiz qissasi

2. (yoki Dovul qoqmoq chalmoq)

3. 1) qattiq, dahshatli ovoz chiqarmoq, gumburlamoq.

Ixtiyorim hech bir kasga bermadim, Dovul qoqib, shunqorimni chuymadim. — Erali va Sherali

Momaqaldiroq vahimali dovulini qoqib, goh u tomonda, goh bu tomonda chaqmoq chaqardi. — N. Safarov, Saodatning qissasi;

4. 2) bong urmoq.

Siz deb qoqdim, yana balkim qoqarman, Isyon dovulini qattiq qoqarman. — S. Abdulla, Tohir va Zuhra