dovon

ot 1. Togʻ yoki tepalikning baland, ammo oshib oʻtsa boʻladigan qulay joyi; oshuv.

Qashqar dovoni. Arpasiz ot dovon osholmas. — Maqol

Donoga ergashgan dovondan oshar. — Maqol

Bu vaqt ular Qoraqargʻa degan dovondan oshib, koʻz ilgʻamas, keng, tekis yaylovga chiqdilar. A. — Muxtor, Asarlar

Dovonning beliga chiqquncha Muxammad Sharif ham, eshak ham holdan toydi. — Q. Mirzo, Olam goʻzal

2. koʻchma Keyingi ish va yutuqlarga yoʻl ochib beradigan ulkan ish; erishilgan yoki erishilajak qiyin marra.

Oila qurish naqadar yuksak dovon ekanini Mahkam endi birinchi marta., his qilmoqda edi. — P. Qodirov, Uch ildiz

Mavsumning dastlabki dovoni ortda qoldi. — Gazetadan

3. koʻchma Xayoliy, ruhiy marra, maqsad, intilish.

Ey koʻnglim, olamdan suyunchi soʻra, Dovonlar, togʻlardan yelday uchib oʻt. — Mirtemir, Asarlar

Toʻlqinday asov boʻl, sergak qalamim. Davr-u dovonlardan barkamol oʻzgil. — G. Joʻrayeva, Iqbol