довдирамоқ

фл. 1. Бирор нарса, вазият таъсирида тўғри ҳаракат қила олмаслик, ўзини сал ёʻқотган ҳолда алпон-талпон ҳаракат қилмоқ; гангимоқ.

Ўртанча келин оиладаги янги одатга кўниколмай, кечаси довдираб, ҳовлига чиқади — С. Аҳмад, Сайланма

Ёдгор шамолдан гандираклагандай довдираб бораркан, кузда бўлган мажлисни эслади. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол

Довдираганимдан стул қолиб, нақ ерга ўтирволаёзибман. — Ёшлик

2. Тўғри сўзлаш қобилиятини ёʻқотмоқ, телба-тескари, чалкаш-чулкаш гаплар гапирмоқ, валдирамоқ.

Вой довдир, нима деб довдираяпсан ўзинг? П. Турсун. — Ўқитувчи

Матпано, тушида Хизирга ёʻлиққан кимсадек довдираб, тили калимага келмай қолди. С. — Сиёев, Аваз

3. Ўзини ёʻқотмоқ, шошиб қолмоқ, саросимага тушиб, гангиб, қўрқиб қолмоқ.

Имом эшикни очаркан, эркакча кийиниб келган аёлни кўриб довдираб қолди. — Ж. Шарипов, Хоразм

Мурод бу гаплардан довдираб қолди. Нима дейишини билмас эди. — М. Ҳазратқулов, Журъат

Ногаҳоний зарб еган кишидек довдираб қолишди. — Х. Тўхтабоев, Йиллар ва ёʻллар